Na terugkomst van onze China trip door Sichuan & de uitlopers van de Tibetaanse hoogvlaktes kan het uitzoeken van de beelden beginnen. Een van de hoogtepunten waren ongetwijfeld de watervallen en meren van Jiuzhaigou Valley.

De Jiuzhaigou Vallei omvat 720 km², en daarnaast is er een bufferzone van nog eens 400 tot 600 km². Het laagste punt is bij het begin van het Shuzhengdal op 1.998 meter hoogte en het hoogste punt is de top van de Ganzigonggaiberg aan het einde van het Zechawadal op een hoogte van 4.764 m. Het afgelegen gebied werd eeuwen door Tibetanen en Qiang bewoond. Pas in 1972 werd het gebied officieel door de overheid ontdekt en werd er op grote schaal hout gekapt. Dit stopte in 1979 toen de Chinese overheid dit verbood en het gebied in 1982 aanwees als nationaal park. In 1984 openden de deuren voor het toerisme en in 1987 werden de faciliteiten en regels voltooid. In 1992 werd Jiuzhaigou erkent als UNESCO Werelderfgoed. In 1997 volgde de erkenning als Wereld Biosfeerreservaat.

In het hoogseizoen bezoeken dagelijks bijna 18.000 mensen het park! (Kan je je de wildbaan op de Hoge Veluwe voorstellen met 18.000 man langs de kant.....). Eigen vervoer is niet toegestaan in het park, maar een uitstekend systeem met bussen zorgt ervoor dat je binnen 30 tot 45 minuten  van de ene naar de andere hotspot kan komen. Voor de ingang van het park liggen is tevens een capaciteit van 20.000 hotelbedden voor de stroom van (vrijwel uitsluitend Azitische & Chinese) toeristen.

Ook hier is het zaak dat je er erg vroeg bij bent voor de beste lichtomstandigheden, hoewel de ligging tussen de bergen je gelukkig wel wat meer speling geeft dan in ons platte landje.