Nu ik alweer een dikke week terug ben van mijn natuurfotografie reis naar Extremadura in Spanje ben ik al door een groot deel van de beelden gelopen, om de voor mij persoonlijk aansprekende beelden eruit te halen en te bewerken.
Bij nader inzien heb ik echt een prima periode gehad, ons huis in Montanchez, Finca-al-Manzil, was echt schitterend. Een eigen oprijlaan van een dikke kilometer lang en een zeer ruim opgezette finca om lekker bij te komen met een wijdse tuin om ontspannen beestjes in te zoeken.

Een echte Spaanse auto gehuurd bij Avis; een Seat Ibiza 1.9 TDi. Dat ding hangt wel lekker in de bochten als je van A naar B moet, maar zodra je van de verharde weg af moet (en welke natuurfotograaf doet dat nou niet?) een onding. Ik heb een keer een dik uur gedaan over het rijden van een 9 kilometer lang landweggetje tussen de finca's door. Zo'n eigen risico van € 500,00 zorgt er toch voor dat je het rustig aandoet. Maar volgende keer graag onze eigen Land Rover Defender onder de kont!

Het weer was achteraf prima, een redelijk warm begin van de 10 dagen daar, met een dag of 4 half bewolkt weer rond de 20 graden en aan het eind een hitteknaller van 38 graden. Moet er niet aan denken dat we 10 dagen lang 38 graden hitte hadden, je doet op zo'n dag vrijwel niets.
In de lucht en op de velden inderdaad veel (heel veel!) vogels. De gieren met hun spanwijdte van zo'n 2 meter kan je niet missen, maar ook de Hop, Bijeneter, Kuifleewerik en Wouw zie je vrijwel overal. Mijn Pentax 600mm heb ik dan ook voor mijn doen erg veel gebruikt. Gelijk een goede oefening in manual focus voor de volgende trip die me naar Namibië zal brengen. Bij de steppen rond Trujillio mochten we ondermeer de grote trap en een heel mooi op een muurtje zittende steenuil aanschouwen. Zeker de moeite waard om een keer stapvoets door deze steppen heen te rijden!

Mijn macrofotografie heb ik ook naar hartelust kunnen beoefenen; boomkikkers rond de Rio Almonte, kameelspinnen en schorpioenen onder de opgedroogde koeienvlaaien in onze tuin en gekko's op de muurtjes en rotsen rond de finca's.

Ze hadden ons overigens al gewaarschuwd voor nachtelijke bezoekers in ons huis, maar doelden daarbij op de gekko's die ieder mediterraan huis wel hebben. Onze verrassing was dan ook vrij groot toen wij een tarantula aantroffen op het plafond van onze slaapkamer. Nadat hij de 5de nacht besloot zijn nest boven ons hoofd te bouwen, hebben we hem maar verbannen naar de tuin. Gastvrij zijn is 1, maar wakker worden met een spin in je nek een heel ander verhaal....

Commentaar (0) Lees Meer...

Van 2 juni tot 12 juni heb ik een bezoek gebracht aan Extremadura in Spanje. Natuurlijk een vogel gebied bij uitstek met vooral heel veel ooievaars en gieren. Niet gelijk iets waar ik heel erg warm van wordt, maar wel mooi om te zien.
Als macro liefhebber spreekt vooral het kleinere beestenspul mij aan. Vliegend grut, glanzende insecten en glibberige reptielen zorgt altijd voor een verhogings van de hartslag!

Gertjan de Zoete en Henk Zweers van het NFG zijn recentelijk naar Extremadura verhuisd om daar een nieuw (natuurfotografie gerelateerd) bestaan op te bouwen. (Zeker hun website eens bezoeken!). Uiteraard hebben wij hun gevraagd ons een dag rond te leiden door de omgeving. Naast de gieren hebben we toen ook een stop gemaakt om langs de oevers van de Rio Almonte te zoeken naar interessante onderwerpen.
In het riet verscholen zag ik daar zowaar mijn eerste boomkikker. Duidelijk nog een zeer jong exemplaar en niet groter dan een muntje van 50 eurocent. Het riet rustig doorzoekend zagen we al snel nog twee jonge boomkikkers zitten. Helaas was het weer net iets te bewolkt om beelden te maken met voldoende scherpte en diepte, dus echte toppers werden er niet gemaakt. Gelukkig was de lokatie voor boomkikkers nu bekend en ik had nog voldoende tijd om een keer terug te komen.

Natuurlijk had ik een rusteloze nacht, want ik zag voldoende mogelijkheden om er iets van te maken. Het riet stond niet al te dicht op elkaar dus er was de mogelijkheid om met voorzichtig manouvreren de kikkers voor de lens te krijgen. Nu maar hopen dat ik een dag zou krijgen met goed licht!
De dag erna was prima, met een half bewolkte hemel. Niet al te hard licht dus en voldoende omgevingslicht om te werken met een kleiner diafragma. In de auto gesprongen en de 80 kilometer naar de boomkikkers gereden om ze weer te zoeken. Gelukkig nog steeds te vinden en in de uren daarna heb ik me prima vermaakt met het voorzichtig buigen van rietstengels om ze niet te verjagen en zo min mogelijk te verstoren.

Doordat ze vrij laag in het riet zaten werd er veel licht van de zijkanten geblokkeerd, maar door het licht van boven kreeg ik een hele mooie belichting, het leek af en toe wel of er gewerkt werd  met strijklicht.
De boomkikkers zijn natuurlijk heel erg klein, dus de scherpte krijgen op precies het goede punt was af en toe een hele toer, mede doordat ik af en toe moest schieten vanaf een (voor mijn lichaam) onmogelijke positie. En als je ze dan al scherp hebt moet je nog maar afwachten of je onderwerp rustig blijft zitten........

Ongetwijfeld hebben er gedurende mijn uurtjes bij de boomkikkers een slangenarend, vale gier, monniksgier en imperial eagle boven mijn hoofd gevlogen, maar ik was maar wat blij met deze kleine wondertjes uit de natuur!

Commentaar (0) Lees Meer...

Ik heb vandaag mijn oude Pentax *ist-DS camera maar weer eens van stal gehaald voor wat geexperimenteer met infrarood landschappen. Op de camera een lensje dat ik eigenlijk veel te weinig gebruik: de manual focus SMC K 30/2.8. Op het digitale formaat met zijn 1,5 crop op de sensor een heerlijk lensje om een dag mee te schieten. Op de lens een Hoya R72 filter om een basis te leggen voor de infrarood opnamen.

Infrarood bospad in Meijendel

Door het bijna zwarte filter is niets te zien, dus het is steeds een kwestie van compositie maken zonder de filter op de lens, statief goed vastzetten en het Hoya R72 filter er weer opzetten. Belichting is manueel en op deze heldere dag zat ik vaak rond de 1,5 seconde op iso 200 met f11.
Wat je krijgt is een rood uitgelopen beeld, dat flink aangepakt moet worden in photoshop.

Infrarood duinmeer in Meijendel

Ik begin met de channel mixer, waarin de rode en blauwe waarden worden omgedraaid. Daarna worden de levels aangepakt middels auto levels en wordt de hue opgeschroefd totdat de witten mooi uitkomen.
We werken dan nog steeds in kleur, maar deze set is daarna omgezet naar Zwart-Wit.  Ik heb het idee dat ik nog veel kan winnen in mijn nabewerking, maar ik heb in ieder geval lol gehad met het schieten van de beelden! Zo blijkt maar de de oude Pentax 6 megapixel camera toch nog zijn nut kan hebben, en door zijn compacte afmeting is hij ook nog eens makkelijk mee te nemen in de fototas.

Commentaar (0) Lees Meer...

Met alle beelden die ik in de loop der jaren op mijn website(s) heb laten staan, verander je natuurlijk wel eens één en ander. Nu hoorde ik dat een collega van Margreet het toch wel heel erg jammer vond dat mijn duinmeer uit Meijendel verdwenen was uit de online-collectie.....

Menno, hier is ie dan speciaal voor jou nog een keer!

N.B. Even klikken voor een grotere versie :-)

Commentaar (0) Lees Meer...

Voor aanvang van de maandelijke bijeenkomst van het Natuurfotografengilde ben ik er op uit getrokken om een flinke wandeling te maken over de Buurlose Heide. Er was een redelijk zonnetje aan het begin van de dag, dus ik had hoop wat reptielen te kunnen fotograferen. Helaas betrok de lucht al vrij snel en ging ook de temperatuur wat omlaag. Geen ideale omstandigheden voor het vinden van zonnebadende reptielen.
Na een eerste signalering van een levendbarende hagedis vond ik na een uurtje toch een zandhagedis die vrij de aanwezige takjes en twijgjes zat.

In Meijendel in de buurt van Wassenaar was ik natuurlijk al vaker Zandhagedissen tegengekomen, maar toen viel mij op dat er veel teken op de zandhagedissen zitten. Ook in dit geval kan ik opmaken dat de teken op de Buurlose heide hagedissen bloed lekker vinden....

Uit onderzoek van Ravon blijkt dat de mannetjes over het algemeen meer teken met meedragen, waarschijnlijk omdat zij meer rondzwerven dan de vrouwtjes. Het grootste aantal teken dat zij hebben waargenomen op een zandhagedis is maar liefst 58 stuks!, Ik heb nog eens een ouder beeld van een mannetje uit Meijendel nagekeken en deze had alleen aan de linkerzijde al 17 teken teken zitten.
Ook signeleren ondrzoekers een toename van het aantal teken over de laatste jaren, het blijft dus zaak voor ons natuurfotografen om na elk bezoek aan de natuur een rondje te "vlooien". Niemand wil natuurlijk als "bonus" op zijn mooie foto de ziekte van Lyme oplopen.

Commentaar (0) Lees Meer...