Vandaag ben ik in de omgeving van Den Haag maar weer eens een rondje gaan rijden om te kijken hoe de natuur zich aan het onwikkelen is in dit mooie voorjaar. Het is de afgelopen weken zeer warm voor de tijd van het jaar en het lijkt erop alsof de natuur in een stroomversnelling is gekomen. Iedere natuurfotograaf wil natuurlijk overal bij zijn, dus bij mij zijn de dagen ook te kort.
In de buurt van Voorburg kwam ik een koppel visdiefjes tegen, waar ik een half uurtje bij heb doorgebracht. Totaal niet schuw dus ze konden met mijn Pentax A* 600/5.6 meer dan beeldvullend op de plaat gezet worden. Op een gegeven moment kwam het mannetje terug met een vis voor het vrouwtje, maar door het formaat zat de vis helemaal vast in zijn bek. De visdief heeft er zo'n 5 minuten over gedaan om hem door te kunnen slikken!

Bij de vogelplas Starrevaart loopt een mooi pad waar aan weerszijden veel verschillende begroeiing staat. In het voorjaar natuurlijk bomvol met allerhande insecten voor mij! Al diverse waterjuffers en libellen werden door mij gesignaleerd en de usual-suspects als snuitkevers, spinnen en koolwitjes waren er in overvloed.
Ik ben nog steeds bezig met mijn "evenwichtige periode" (zie eerdere blogs deze maand) en wederom is het gelukt een vlinder (ditmaal een dagpauwoog) symmetrisch op de foto te krijgen. Ik ben vooral tevreden over de kleurstelling in het beeld, het geel gaat wonderwel samen met het roodbruin van de dagpauwoog.

Op een hekje kwam ik een aantal harlekijnspinnen tegen die volop aan het jagen waren op de talloze vliegen. Het zijn natuurlijk kleine beestjes dus ik plaatste de Canon 500D close-up lens op mijn Pentax A* 200/4.0 macro voor wat extra vergroting. De scherptediepte was nog niet genoeg zoals het volgende beeld laat zien:

Ik heb vervolgens 5 opeenvolgende beelden gemaakt waarbij ik de camera in stapjes van ongeveer 0,5mm naar me toe trok. Uiteindelijk kreeg ik dus 5 beelden met ieder een ander scherptepunt. Deze 5 beelden onbewerkt omgezet naar jpeg formaat (gezien CombineZM niet kan werken met RAW) en de 5 beelden geladen in het freeware programma CombineZM. Hier zijn de scherpe delen van de 5 opnamen samengevoegd waarna ik het volgende beeld kreeg:

Zoals jullie kunnen zien, wordt de Depth of Field hier een stuk groter. Normaal gesproken werkt dit niet als je de beelden uit de hand schiet en heb je een statief nodig om de camera in dezelfde stand te houden, maar deze Harlekijnspin zat op een houten hek, dus ik had een prima steun voor deze serie van 5 beelden. Eventueel had ik de vlieg ook nog in een serie van zo'n beeld of 10 kunnen schieten zodat alles scherp zou zijn. Het gaat hier echter om de spin, dus ik ben opgehouden toen zijn koppie scherp was. Het aantal beelden dat CombineZM kan afhandelen is echter ongelimiteerd.

Commentaar (0) Lees Meer...

Vandaag hebben we een heerlijk stuk gedwaald door het gebied Berkheide in de buurt van Wassenaar. Relatief weinig bezoekers in het gebied dus we hadden het gevoel de natuur grotendeels voor onszelf te hebben. Op het laarzenpad kwamen we een krabspin tegen die op zijn rug was gerold in een kuitje zand. Geen schijn van kans dat hij hier zelf nog uitkwam, aangezien hij met zijn poten niet meer bij de grond kon komen.
We hebben de natuur toen maar een handje geholpen en hem weer op zijn voeten gezet. Als dank deed hij nog mee aan een kleine "fotoshoot", al twijfel ik of hij wel dankbaar was gezien de dreighouding die hij aannam......

In een ander deel van Berkheide kwamen wij een duinmeertje tegen; vol met leven en glashelder water. Slakken, waterkevers, waterschorpioenen, bruine winterjuffers bezig met de ei-afzet en ....... een rugstreeppad!
Rugstreeppadden zijn slechte zwemmers en ik wist dat ik een redelijk goede kans had om hem goed voor de lens te krijgen. In eerste instantie zwom deze pad weg naar dieper water, maar ze zitten liever met de pootjes op de grond, dus hij kwam al weer snel richting de kant om zijn hoofd boven water te steken.
Ik was inmiddels al plat op de grond gaan liggen om zo weinig mogelijk beweging te hoeven maken als hij zich weer zou laten zien. Toen hij weer naar de kant kwam, lag ik er natuurlijk niet geheel goed voor, dus er waren wat voorzichtige aanpassingen nodig aan mijn positie. Uiteindelijk kwam ik uit met mijn buik in een plasje water, mijn rechterelleboog in een koeienvlaai en mijn neus in de begroeing aan de waterkant. Je moet er wat voor over hebben om de ogen van een rugstreeppad op 1:1 vergroting met je 200mm macro vast te leggen :-)
De oogspleten van een rugstreeppad staan horizontaal in tegenstelling tot de ogen van de meeste andere soorten. Daarnaast zijn ze ook nog een schitterend gekleurd. Ik was dan ook zeer tevreden met het resultaat.

De rest van de ochtend en vroege middag nog voldoende insecten tegengekomen, maar de harde wind deze dag maakte het goed vastleggen van de vlinders, elzenvliegen en libellen erg lastig. Twee bruine winterjuffers kreeg ik wel goed voor de camera terwijl zij bezig waren met de ei-afzetting, maar het perfecte beeld (waarbij ik de reflectie van beiden in het water wou vastleggen), lukte helaas niet door een uit het water omhoogstekend stukje blad. Zo blijkt maar weer dat er naast vastberadenheid en geduld ook een flinke dosis geluk nodig is bij het vastleggen van je ideale beeld. Reden te meer voor mij om te beseffen dat mijn ontmoeting met deze rugstreeppad een heel bijzondere was.

Commentaar (0) Lees Meer...

In 2009 wil ik me weer wat meer gaan richten op de macro fotografie, dus gisteren liep ik even naar een bermpje op 200 meter van mijn huis om te kijken naar het leven in het struikgewas.
Sinds een maand of 6 is een stuk fietspad afgesloten dus de honden hebben hier ook al 6 maanden niet meer kunnen schijten, een stuk veiliger als je als macrofotograaf plat in de berm gaat liggen!  

Naast de usual-suspects als strontvliegen was er helaas weinig kleur te ontdekken tussen al het groen, dus ik heb me volop moeten richten op compositie en vorm om een sprekend beeld te krijgen. Gezien het late tijdstip van de dag waren de vliegen redelijk rustig, dus met beleid kon ik makkelijk de 1:1 vergroting halen. 

Op het bovenstaande beeld was de strontvlieg zijn "tong" aan het poetsen, dat deel van zijn kop kan wel erg ver uitgestoken worden.

De aanwezige veelkleurige goudhaantjes waren druk bezig met paren en op sommige planten zaten er tientallen. Hevige gevechten tussen de mannetjes om de opgezwollen vrouwtjes te bevruchten....
Een aanwezige snuitkever kreeg ogenschijnlijk ook de smaak te pakken want op een gegeven moment zag ik hem bovenop een van de goudhanntjes zitten. Ze zeggen wel eens dat de een wordt voortgeduwd omdat hij zand in z'n ogen heeft, maar in dit geval had de snuitkever zand in zijn ogen!

Commentaar (0) Lees Meer...

Met het heldere weer van vandaag heb ik de files maar weer eens getrotseerd om de purperreigers in de Zouweboezem bij Ameide een bezoekje te gaan brengen. De reigers zijn nu enkele dagen in het land en ze zijn al druk bezig een plaatsje te vinden voor de nestbouw in de rietzoom.

Ik had verwacht dat het licht aan het einde van de dag wat helderder geweest zijn zijn en ik voldoende snelheid zou hebben met de 600/5.6 lens. Dat was ook wel het geval...... mits ik op tijd aangekomen zou zijn. Ik kon helaas alleen tussen 17 en 18 uur gebruik maken van acceptabele iso-waarden, daarna ging het al snel in de richting van de 640-1000 en zelfs 1250 iso! Geen beeldkwaliteit waar ik normaal gesproken genoegen mee neem.....

Ook de afstand was aanzienlijk tussen mij en de aan- en afvliegende reigers, dus alle beelden zijn aardig gecropt. De beelden hier bij het artikel zijn allemaal zo'n 50% van origineel.

Er waren redelijk wat andere fotografen aanwezig op 15 april, alleen voorzien van grote & lichtsterke 600mm lezen. Uiteraard voorzien van de nieuwste vormen van autofocus. Ik voelde mij dan ook een redelijke kluns met mijn 600mm, manual focus lens :-). Het was een kwestie van goed anticiperen en proberen de reigers op tijd "op te vangen" zodat ik de focus goed had staan op het juiste moment. Ik moet zeggen dat het wel een beetje weg had van een loterij....

Gelukkig was het resultaat beter dan verleden jaar toen ik een poging ondernam met een autofocus combinatie van de FA* 300/2.8 met 1.7x converter. Deze lens had last van back-focus, dus in zo'n geval heb je ook niets aan je autofocus. Dit jaar gelukkig wat resultaat en later in het seizoen ga ik vast nog wel een poging wagen.

Commentaar (0) Lees Meer...

Met het mooie lenteweer vandaag is april goed begonnen. Het werd ook hoog tijd voor mij, want het saaie en vooral grauwe weer, zonder al te veel kleur in de natuur, begon mij ook goed te vervelen.
Zodra de temperatuur boven de 15 graden uit gaat komen, laten de eerste bruine winterjuffers zich altijd weer zien en ik hoopte dus op mijn eerste ontmoetingen in 2009. Terwijl ik lekker rustig aan een duinmmertje zat te genieten van de paringen van een koppeltje fuuten vlogen inderdaad de eerste stelletjes winterjuffers ook al boven het water; prachtig!

Op de flanken van de duinen bloeit op dit moment de vroegeling (Draba verna) al en ook de duinviooltjes laten zich al van hun mooiste kant zien. Ik heb nog even staan kijken bij een bosje ruig viooltje, maar vond deze soort niet fotogeniek genoeg voor een foto..... blijkt bij later onderzoek dat het een zeldzame soort is! Volgende keer dus maar iets beter mijn best doen ;-)

Bij mijn verdere trip door Mijendel werd mijn nieuwschierigheid gewekt door de oogjes die in een rietkraag boven het waer uitstaken. Nader onderzoek leverde een flink aantal gewone padden op, waarbij deze pad zich even mooi "en-profiel" liet vastleggen. De Pentax K20D is voor deze opname even in de live-view gezet zodat ik hem op 1 centimeter boven het water kon houden en kon scherpstellen op het LCD scherm. Met de manual focus A* 200mm macro  geen makkelijke opgave, maar gelukkig toch een prettig beeld kunnen maken bij de eerste poging.

Op weg terug naar de auto de eerste gehakkelde aurelia (Polygonia c-album) gevonden, die aardig genoeg was om niet direct weg te vliegen zodra ik dichterbij kwam. Op deze manier had ik mooi de gelegenheid om hem eens op een andere wijze vast te leggen. De latijnse naam c-album, wijst naar de witte letter C die aan de onderzijde van de vleugels zichtbaar is als hij de vleugels gesloten heeft.

Het was weer een mooi rondje Meijendel waarbij met name de salamanders die ik aantrof in een klein meertje een aangename verrassing voor mij waren. Ik ben nu dan ook aan het aan het bedenken hoe ik deze soort te zijner tijd op een verantwoorde manier kan vastleggen......

Commentaar (0) Lees Meer...