Na een misser afgelopen donderdag, waarbij de edelherten zich niet lieten zien, ben ik vandaag even met Ton Peter van Nieuwkerk (ook even op zijn site kijken!) naar de wildbaan gereden.

De door de boswachter gevoerde "stoofpeertjes" misten hun uitwerking niet en de edelherten lieten zich goed bewonderen door de aanwezige fotografen. De herten liepen onrustig voor ons langs, waarbij het plaatshert verwoedde pogingen deed zijn roedel dames weer het bos in te sturen. In deze wirwar viel het mij dan ook niet mee hem even alleen in beeld te krijgen, zonder een half afgesneden dame in beeld.

Op het tweede veldje stonden twee geweidragers iets verder verwijderd van de aanwezige toeschouwers, maar ook deze imposante heren waren goed te bewonderen.

Het goede licht was na een uurtje verdwenen, maar ik kon nog net met de 600mm lens op de Pentax K-7 wat HD-film schieten waarin goed het gedrag tijdens de bronst te zien is. Het beeld is wat wiebelig.... volgende keer wellicht de shake-reduction uitzetten op de sensor?

Commentaar (1) Lees Meer...

Gisteren heb ik tussen het fotograferen door ook even de kwaliteit van de video getest op de Pentax K-7. Camera op het statief, compositie vastleggen en filmen maar! Het viel niet mee om de scherpte vast te houden met de A* 200/4.0 macro lens gezien de zeer beperkte scherptediepte en ieder windvlaagje zorgde voor iets onscherpte. Al met al zeer tevreden met het resultaat en ik verwacht in de toekomst wel wat meer video vast te leggen nadat ik het onderwerp eenmaal gefotografeerd heb.

In dit filmpje twee maal een steenrode heidelibel, de eerste op een winderig plekje en de tweede terwijl hij net een vliegende mier aan het verorberen is. Als laatste een houtpantserjuffer die ook een snackje gevonden heeft. 

De video is omgezet middels Sony Vegas Pro en verkleind voor HD internet kwaliteit.

Commentaar (0) Lees Meer...

Als opvolger van de Pentax K20D, heb ik de K-7 nu een week of twee in mijn bezit en heb er gelukkig al aardig wat mee kunnen schieten.
Het eerste dat mij opviel was zijn kleine formaat, tot dusverre hebben al mijn bodies een extra grip om ze wat handzamer te maken, maar de grip voor de K-7 is in Nederland helaas nog niet verkrijgbaar. Als de A* 200mm macro op de camera zit, zit de statief voet van de lens akelig dicht op de camera en kan ik niet meer dan 2 vingers kwijt op de body. Een aantal uren struinen door het struikgewas met bijna 2 kilo gewicht aan twee vingers is een goed recept voor kramp heb ik al ondervonden. Maar snel die grip te pakken zien te krijgen!

 Met zijn magnesium alloy body, voelt de camera heel erg stevig aan en de weather sealing, die ervoor zorgen dat stof, regenwater en andere narigheid de camera niet binnendringen zorgen er nu al voor dat ik me geen zorgen hoef te maken bij het fotograferen. Het is duidelijk een camera die tegen een flinke stoot kan en dat ik bij het fotograferen in de natuur zeker geen overbodige luxe. Met de 3 weather sealed DA* zooms die ik er nu bij heb, is het bereik van 16 - 250mm volledig afgedekt in weersbestendige behuizing. Slecht weer is dus geen excuus meer om er niet op uit te gaan ;-).

 Shake reduction in de K-7 body (net als in eerdere modellen) maakt van mijn 20 jaar oude macro lenzen "moderne" lenzen, waarbij de SR zo'n 3 tot 4 extra stops werkruimte geven. De optische horizon in de viewfinder geeft daarnaast mooi aan of ik de horizon goed recht heb staan. Alles wat helpt het nabewerken te minimaliseren is mooi meegenomen! Als de camera eenmaal op het statief staat, kan de sensor in een 3 dimensionaal veld 2 graden kantelen, zodat de fijnafstemming van de compositie niet via het statiefhoofd hoeft te gebeuren, maar via de bedieningsknoppen aan de achterzijde kan plaatsvinden. Dat Pentax daar niet eerder aan heeft gedacht!

De 720p, 30 beelden per seconden HD video heb ik tot dusverre 1 maak geprobeerd, maar het is niet echt "mijn ding". Ik kan me echter voorstellen dat in bepaalde gevallen het vastleggen van wat bewegend beeld een aanvulling kan zijn op mijn natuurbeleving. In Afrika zal ik hier waarschijnlijk wel regelmatig gebruik van maken. Een "digicam" met een 600mm lens haalt de actie natuurlijk wel lekker dichtbij. Heb al wel gemerkt dat ook hier de Shake Reduction zijn werk doet voor een stabiel beeld tijdens het filmen.

In mijn beelden maak ik veelvuldig gebruik van wat High Speed invulflitsen, maar Pentax heeft hier verzuimd de goede eigenschappen van de eerdere generaties over te nemen. Met de K-7 ligt het flitsen er te dik bovenop en vanwege de korte werkafstanden in het macro bereik werkt het verminderen van de flitsintensiteit niet. Ik hoop dat er nog een firmware update aan zit te komen waarbij de flitsintensiteit naar beneden wordt bijgesteld.

Met verbeterde autofocus, 5.2 beelden per seconden en automatische lens correcties bij de DA/DA* generatie lenzen, is de Pentax K-7 een flinke stap voorwaarts.

Commentaar (0) Lees Meer...

Na mijn blog van gisteren ben ik weer een kijkje gaan nemen in het natuurgebied dat momenteel zo druk bezocht wordt vanwege de aanwezigheid van ondermeer het Kleinst waterhoen.
Vroeg de veren uit (04.30 uur!) voor het beste licht en samen met een NFG maatje de auto in naar het gebied. Zowaar niet de eerste daar aanwezig, een andere NFG'er was er zelfs nog eerder!

Bij aankomst in het gebied viel ons gelijk op dat het riet waarin het Kleinst waterhoen verscholen zat flink onder handen genomen was. Over bijna de gehele lengte was het pitrus verbogen, alsof iemand zich daar een pad doorheen had gebaand. Duidelijk een volstrekt zinloze verstoring van deze situatie!
Was het een eierzoeker? Een buurtbewoner die na dagen van drukte in zijn buurt eindelijk weer eens rust wilde? Een fotograaf die een ander zijn kans op een mooi beeld niet gunde?

Wellicht komen we hier nooit achter en we kunnen op dit moment alleen hopen dat het waterhoen niet te veel verstoord is en een ander plaatsje vindt in het gebied. Hopelijk is dit in een gedeelte dat goed afgesloten is voor het publiek zodat hij/zij weer een beetje van drukte kan bekomen.......

N.B. Ook "vogelpunt" maakt melding van de verstoring.

Commentaar (0) Lees Meer...

Met verbazing heb ik vorige week voor het eerst waargenomen wat een invloed de waarneming van een bijzondere soort op een natuurgebied kan hebben.
In een recent aangelegde natuurgebied in Zuid Holland, werd een bijzondere waarneming gedaan van het Kleinst waterhoen, het feit dat er ook nog eens porceleinhoentjes zaten werkte als een magneet op natuur- en met name vogelliefhebbers.

Ik sprak met een bevriende fotograaf die het gebied al zo'n twee jaar lang volgt en er met enige regelmaat aan het fotograferen was. Meer regel dan uitzondering, was hij telkens alleen in het gebied en kon hij concluderen dat het gebied zich in alle rust kon ontwikkelen.

Na de waarneming van het bijzondere v0geltje zag ik al snel dat websites als birdpix.nl, waarneming.nl en DDN, volliepen met beelden van steeds hetzelfde waterhoentje. Hier was wat aan de hand!
Omdat het gebied relatief dicht bij Den Haag ligt ben ik ook maar eens een kijkje gaan nemen in het gebied. En inderdaad, opstoppingen rond de rietkraag waar het Kleinst waterhoen in verscholen zat en een net zo grote file rond de hoek waar het porceleinhoen zou zitten.

Mensen met kijkers, filmcamera's en fototoestellen waren allemaal gespannen aan het posten om maar een glimp op te vangen van deze dieren. Op zich natuurlijk hartstikke mooi dat een natuurgebied het zo goed doet dat bijzondere soorten zich er willen en kunnen vestigen, maar ik vraag mij af wat de lange termijn invloed is van de grote aantallen bezoekers die het gebiedje nu te verwerken krijgt. Hoe voorzichtig wij als natuurfotografen ook te werk gaan, we laten hoe dan ook onze sporen na in een gebied.

Zelf heb ik ondermeer kunnen zien dat de aanwezige lepelaars geen tijd hadden voor het rustig fourageren in de ondiepere plassen. Zodra iemand te dicht in de buurt kwam, namen zij de wieken. Ook de aanwezige geoorde fuuten zwommen angstig weg naar het afgesloten gedeelte van het gebied zodra ze weer wat mensen in het zicht kregen.

Ik heb geen enkel idee wat de invloed is van al deze bezoeken aan het gebied en ben ook een fervent voorstander van het zoveel mogelijk openstellen van natuurgebieden. Maar het feit dat het in Nederland vaak om kleine gebiedjes gaat, heeft als keerzijde dat de impact van 40 tot 50 bezoekers in een uur aanzienlijk is. Als ik bijvoorbeeld in Meijndel aan het fotograferen ben met 50 andere bezoekers in het gebied, is de kans groot dat ik niemand tegen kom. In de groene jonker struikel je met dezelfde 50 bezoekers over elkaar......

Het is een mooi gebied en ik kom er zeker nog eens terug, maar wel met vraag in mijn achterhoofd hoe het gebied en zijn bewoners zich in de komende tijd verder gaat ontwikkelen.

Commentaar (0) Lees Meer...