Gepost door: Administrator in Untagged on
Jul 1, 2009
Na mijn blog van gisteren ben ik weer een kijkje gaan nemen in het natuurgebied dat momenteel zo druk bezocht wordt vanwege de aanwezigheid van ondermeer het Kleinst waterhoen.
Vroeg de veren uit (04.30 uur!) voor het beste licht en samen met een NFG maatje de auto in naar het gebied. Zowaar niet de eerste daar aanwezig, een andere NFG'er was er zelfs nog eerder!
Bij aankomst in het gebied viel ons gelijk op dat het riet waarin het Kleinst waterhoen verscholen zat flink onder handen genomen was. Over bijna de gehele lengte was het pitrus verbogen, alsof iemand zich daar een pad doorheen had gebaand. Duidelijk een volstrekt zinloze verstoring van deze situatie!
Was het een eierzoeker? Een buurtbewoner die na dagen van drukte in zijn buurt eindelijk weer eens rust wilde? Een fotograaf die een ander zijn kans op een mooi beeld niet gunde?
Wellicht komen we hier nooit achter en we kunnen op dit moment alleen hopen dat het waterhoen niet te veel verstoord is en een ander plaatsje vindt in het gebied. Hopelijk is dit in een gedeelte dat goed afgesloten is voor het publiek zodat hij/zij weer een beetje van drukte kan bekomen.......
N.B. Ook "vogelpunt" maakt melding van de verstoring.
Met verbazing heb ik vorige week voor het eerst waargenomen wat een invloed de waarneming van een bijzondere soort op een natuurgebied kan hebben.
In een recent aangelegde natuurgebied in Zuid Holland, werd een bijzondere waarneming gedaan van het Kleinst waterhoen, het feit dat er ook nog eens porceleinhoentjes zaten werkte als een magneet op natuur- en met name vogelliefhebbers.
Ik sprak met een bevriende fotograaf die het gebied al zo'n twee jaar lang volgt en er met enige regelmaat aan het fotograferen was. Meer regel dan uitzondering, was hij telkens alleen in het gebied en kon hij concluderen dat het gebied zich in alle rust kon ontwikkelen.
Na de waarneming van het bijzondere v0geltje zag ik al snel dat websites als birdpix.nl, waarneming.nl en DDN, volliepen met beelden van steeds hetzelfde waterhoentje. Hier was wat aan de hand!
Omdat het gebied relatief dicht bij Den Haag ligt ben ik ook maar eens een kijkje gaan nemen in het gebied. En inderdaad, opstoppingen rond de rietkraag waar het Kleinst waterhoen in verscholen zat en een net zo grote file rond de hoek waar het porceleinhoen zou zitten.
Mensen met kijkers, filmcamera's en fototoestellen waren allemaal gespannen aan het posten om maar een glimp op te vangen van deze dieren. Op zich natuurlijk hartstikke mooi dat een natuurgebied het zo goed doet dat bijzondere soorten zich er willen en kunnen vestigen, maar ik vraag mij af wat de lange termijn invloed is van de grote aantallen bezoekers die het gebiedje nu te verwerken krijgt. Hoe voorzichtig wij als natuurfotografen ook te werk gaan, we laten hoe dan ook onze sporen na in een gebied.
Zelf heb ik ondermeer kunnen zien dat de aanwezige lepelaars geen tijd hadden voor het rustig fourageren in de ondiepere plassen. Zodra iemand te dicht in de buurt kwam, namen zij de wieken. Ook de aanwezige geoorde fuuten zwommen angstig weg naar het afgesloten gedeelte van het gebied zodra ze weer wat mensen in het zicht kregen.
Ik heb geen enkel idee wat de invloed is van al deze bezoeken aan het gebied en ben ook een fervent voorstander van het zoveel mogelijk openstellen van natuurgebieden. Maar het feit dat het in Nederland vaak om kleine gebiedjes gaat, heeft als keerzijde dat de impact van 40 tot 50 bezoekers in een uur aanzienlijk is. Als ik bijvoorbeeld in Meijndel aan het fotograferen ben met 50 andere bezoekers in het gebied, is de kans groot dat ik niemand tegen kom. In de groene jonker struikel je met dezelfde 50 bezoekers over elkaar......
Het is een mooi gebied en ik kom er zeker nog eens terug, maar wel met vraag in mijn achterhoofd hoe het gebied en zijn bewoners zich in de komende tijd verder gaat ontwikkelen.
Nu ik alweer een dikke week terug ben van mijn natuurfotografie reis naar Extremadura in Spanje ben ik al door een groot deel van de beelden gelopen, om de voor mij persoonlijk aansprekende beelden eruit te halen en te bewerken.
Bij nader inzien heb ik echt een prima periode gehad, ons huis in Montanchez, Finca-al-Manzil, was echt schitterend. Een eigen oprijlaan van een dikke kilometer lang en een zeer ruim opgezette finca om lekker bij te komen met een wijdse tuin om ontspannen beestjes in te zoeken.
Een echte Spaanse auto gehuurd bij Avis; een Seat Ibiza 1.9 TDi. Dat ding hangt wel lekker in de bochten als je van A naar B moet, maar zodra je van de verharde weg af moet (en welke natuurfotograaf doet dat nou niet?) een onding. Ik heb een keer een dik uur gedaan over het rijden van een 9 kilometer lang landweggetje tussen de finca's door. Zo'n eigen risico van € 500,00 zorgt er toch voor dat je het rustig aandoet. Maar volgende keer graag onze eigen Land Rover Defender onder de kont!
Het weer was achteraf prima, een redelijk warm begin van de 10 dagen daar, met een dag of 4 half bewolkt weer rond de 20 graden en aan het eind een hitteknaller van 38 graden. Moet er niet aan denken dat we 10 dagen lang 38 graden hitte hadden, je doet op zo'n dag vrijwel niets.
In de lucht en op de velden inderdaad veel (heel veel!) vogels. De gieren met hun spanwijdte van zo'n 2 meter kan je niet missen, maar ook de Hop, Bijeneter, Kuifleewerik en Wouw zie je vrijwel overal. Mijn Pentax 600mm heb ik dan ook voor mijn doen erg veel gebruikt. Gelijk een goede oefening in manual focus voor de volgende trip die me naar Namibië zal brengen. Bij de steppen rond Trujillio mochten we ondermeer de grote trap en een heel mooi op een muurtje zittende steenuil aanschouwen. Zeker de moeite waard om een keer stapvoets door deze steppen heen te rijden!
Mijn macrofotografie heb ik ook naar hartelust kunnen beoefenen; boomkikkers rond de Rio Almonte, kameelspinnen en schorpioenen onder de opgedroogde koeienvlaaien in onze tuin en gekko's op de muurtjes en rotsen rond de finca's.
Ze hadden ons overigens al gewaarschuwd voor nachtelijke bezoekers in ons huis, maar doelden daarbij op de gekko's die ieder mediterraan huis wel hebben. Onze verrassing was dan ook vrij groot toen wij een tarantula aantroffen op het plafond van onze slaapkamer. Nadat hij de 5de nacht besloot zijn nest boven ons hoofd te bouwen, hebben we hem maar verbannen naar de tuin. Gastvrij zijn is 1, maar wakker worden met een spin in je nek een heel ander verhaal....
Van 2 juni tot 12 juni heb ik een bezoek gebracht aan Extremadura in Spanje. Natuurlijk een vogel gebied bij uitstek met vooral heel veel ooievaars en gieren. Niet gelijk iets waar ik heel erg warm van wordt, maar wel mooi om te zien.
Als macro liefhebber spreekt vooral het kleinere beestenspul mij aan. Vliegend grut, glanzende insecten en glibberige reptielen zorgt altijd voor een verhogings van de hartslag!
Gertjan de Zoete en Henk Zweers van het NFG zijn recentelijk naar Extremadura verhuisd om daar een nieuw (natuurfotografie gerelateerd) bestaan op te bouwen. (Zeker hun website eens bezoeken!). Uiteraard hebben wij hun gevraagd ons een dag rond te leiden door de omgeving. Naast de gieren hebben we toen ook een stop gemaakt om langs de oevers van de Rio Almonte te zoeken naar interessante onderwerpen.
In het riet verscholen zag ik daar zowaar mijn eerste boomkikker. Duidelijk nog een zeer jong exemplaar en niet groter dan een muntje van 50 eurocent. Het riet rustig doorzoekend zagen we al snel nog twee jonge boomkikkers zitten. Helaas was het weer net iets te bewolkt om beelden te maken met voldoende scherpte en diepte, dus echte toppers werden er niet gemaakt. Gelukkig was de lokatie voor boomkikkers nu bekend en ik had nog voldoende tijd om een keer terug te komen.
Natuurlijk had ik een rusteloze nacht, want ik zag voldoende mogelijkheden om er iets van te maken. Het riet stond niet al te dicht op elkaar dus er was de mogelijkheid om met voorzichtig manouvreren de kikkers voor de lens te krijgen. Nu maar hopen dat ik een dag zou krijgen met goed licht!
De dag erna was prima, met een half bewolkte hemel. Niet al te hard licht dus en voldoende omgevingslicht om te werken met een kleiner diafragma. In de auto gesprongen en de 80 kilometer naar de boomkikkers gereden om ze weer te zoeken. Gelukkig nog steeds te vinden en in de uren daarna heb ik me prima vermaakt met het voorzichtig buigen van rietstengels om ze niet te verjagen en zo min mogelijk te verstoren.
Doordat ze vrij laag in het riet zaten werd er veel licht van de zijkanten geblokkeerd, maar door het licht van boven kreeg ik een hele mooie belichting, het leek af en toe wel of er gewerkt werd met strijklicht.
De boomkikkers zijn natuurlijk heel erg klein, dus de scherpte krijgen op precies het goede punt was af en toe een hele toer, mede doordat ik af en toe moest schieten vanaf een (voor mijn lichaam) onmogelijke positie. En als je ze dan al scherp hebt moet je nog maar afwachten of je onderwerp rustig blijft zitten........
Ongetwijfeld hebben er gedurende mijn uurtjes bij de boomkikkers een slangenarend, vale gier, monniksgier en imperial eagle boven mijn hoofd gevlogen, maar ik was maar wat blij met deze kleine wondertjes uit de natuur!
Fotografie Blog
