Gisteren heb ik even wat tijd vrijgemaakt om wat filmbeeld te mixen met beelden uit Namibië. Een leuk gezicht om eens te zien in welke omgeving en situaties mijn beelden gemaakt zijn.
De clip is niet al te lang, zo'n 3 minuten, want het viel niet mee om de clips van Margreet te vinden die qua kijkrichting en hoek overeen kwamen met de beelden die ik gemaakt heb.

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

Het filmpje is ook in HD te bekijken in Vimeo.

Commentaar (2) Lees Meer...

Het heeft veel te lang geduurd dat ik de website weer eens wat extra aandacht heb gegeven, maar de reden is geldig: een schitterende fotoreis door een parel in Zuid-Afrika: Namibië!

Half september zijn Margreet en ik via Londen en Johannesburg naar Windhoek gevlogen voor het oppikken van onze lokale 4x4. Gelijk de tweede dag afgereisd naar het zuiden van Namibië om in het Namib Rand game reserve te genieten van de rots- en zandduin formaties. We zijn daar 4 dagen geweest (bewust gekozen voor weinig plaatsen, maar maximale ervaringen voor de plaatsen die we bezochten) in het Wolwedans Dune camp. Een machtige omgeving met dagelijks gemsbok, springbok, zebra's en andere soorten in ons "tuintje".

Bewust gekozen om sossusvlei en het bijbehorende deadvlei een keer in de ochtend te doen, maar als je dan verkeerd geïnformeerd bent en om 05.45 uur voor de poort staat terwijl de poort om 07.00 uur opent, ben je na een dollemansrit van 100 kilometer over de pikzwarte gravel wegen nog geen steek opgeschoten ;-). Het mooie licht was dus weg toen we bij het eind van de duinen kwamen, maar gelukkig zijn de zandduinen waar iederen vol gas langs rijdt, zo niet nog mooier dan de duinen van de o-zo-bekende plaatjes.

 Vanaf het zuiden ging de reis verder omhoog naar het mistige Walvis Bay & Swakopmund (niet gaan eten bij The Tug, highly overrated!). De flamingo's en pelikanen midden in de woestijn blijven een apart gezicht......

Toen naar één van de hoogtepunten, de desert adapted elephants in Damaraland. Een super lodge als uitvals basis, het Mowani mountain camp, en op de tweede dag was de vriendschap met onze gids Steward zo goed dat hij ons z'n vrije dag meenam voor de "extended tour". Vanaf 's morgens vroeg tot het vallen van de avond tijd doorgebracht met twee verschillende kudden olifanten en zelfs de springs in de Huab-river bezocht en ook daar nog twee solitary-bulls aangetroffen. Werkelijk een onvergetelijke dag. (Steward, if you are browsing these pages: Thanks a million again!).

Vanaf Damaraland 7 dagen Etosha, verdeeld over 3 dagen zuidkant en 4 dagen oostkant. Een tip voor bezoekers aan de oostkant van Etosha, informeer eens bij Onguma tented camp. Als je ooit in je leven verwend wilt worden... daar een nachtje blijven.
Etosha zelf uitvoerig kunnen bekijken en de drukte viel gelukkig reuze mee, als er 5 auto's tegelijk bij een waterhole stonden was het veel.

Als klap op de vuurpijl Erindi private game reserve, een moeilijke lokatie voor natuurfotografie. Tot voor kort was dit een hunting lodge en de angst voor mensen is er met de paplepel ingegoten bij de meeste dieren. Wel indrukwekkende dieren kunnen fotograferen als witte neushoorn, wilde hond en zelfs nog mijn favoriet: luipaard "Honey" van 18 maanden jong.

Komende periode zal ik proberen zo snel mogelijk een Afrika gallery online te hebben, tot die tijd moeten jullie het nog even doen met de beelden uit dit berichtje. Tot snel dus!

Commentaar (4) Lees Meer...

Met verbazing heb ik vorige week voor het eerst waargenomen wat een invloed de waarneming van een bijzondere soort op een natuurgebied kan hebben.
In een recent aangelegde natuurgebied in Zuid Holland, werd een bijzondere waarneming gedaan van het Kleinst waterhoen, het feit dat er ook nog eens porceleinhoentjes zaten werkte als een magneet op natuur- en met name vogelliefhebbers.

Ik sprak met een bevriende fotograaf die het gebied al zo'n twee jaar lang volgt en er met enige regelmaat aan het fotograferen was. Meer regel dan uitzondering, was hij telkens alleen in het gebied en kon hij concluderen dat het gebied zich in alle rust kon ontwikkelen.

Na de waarneming van het bijzondere v0geltje zag ik al snel dat websites als birdpix.nl, waarneming.nl en DDN, volliepen met beelden van steeds hetzelfde waterhoentje. Hier was wat aan de hand!
Omdat het gebied relatief dicht bij Den Haag ligt ben ik ook maar eens een kijkje gaan nemen in het gebied. En inderdaad, opstoppingen rond de rietkraag waar het Kleinst waterhoen in verscholen zat en een net zo grote file rond de hoek waar het porceleinhoen zou zitten.

Mensen met kijkers, filmcamera's en fototoestellen waren allemaal gespannen aan het posten om maar een glimp op te vangen van deze dieren. Op zich natuurlijk hartstikke mooi dat een natuurgebied het zo goed doet dat bijzondere soorten zich er willen en kunnen vestigen, maar ik vraag mij af wat de lange termijn invloed is van de grote aantallen bezoekers die het gebiedje nu te verwerken krijgt. Hoe voorzichtig wij als natuurfotografen ook te werk gaan, we laten hoe dan ook onze sporen na in een gebied.

Zelf heb ik ondermeer kunnen zien dat de aanwezige lepelaars geen tijd hadden voor het rustig fourageren in de ondiepere plassen. Zodra iemand te dicht in de buurt kwam, namen zij de wieken. Ook de aanwezige geoorde fuuten zwommen angstig weg naar het afgesloten gedeelte van het gebied zodra ze weer wat mensen in het zicht kregen.

Ik heb geen enkel idee wat de invloed is van al deze bezoeken aan het gebied en ben ook een fervent voorstander van het zoveel mogelijk openstellen van natuurgebieden. Maar het feit dat het in Nederland vaak om kleine gebiedjes gaat, heeft als keerzijde dat de impact van 40 tot 50 bezoekers in een uur aanzienlijk is. Als ik bijvoorbeeld in Meijndel aan het fotograferen ben met 50 andere bezoekers in het gebied, is de kans groot dat ik niemand tegen kom. In de groene jonker struikel je met dezelfde 50 bezoekers over elkaar......

Het is een mooi gebied en ik kom er zeker nog eens terug, maar wel met vraag in mijn achterhoofd hoe het gebied en zijn bewoners zich in de komende tijd verder gaat ontwikkelen.

Commentaar (0) Lees Meer...

Nu ik alweer een dikke week terug ben van mijn natuurfotografie reis naar Extremadura in Spanje ben ik al door een groot deel van de beelden gelopen, om de voor mij persoonlijk aansprekende beelden eruit te halen en te bewerken.
Bij nader inzien heb ik echt een prima periode gehad, ons huis in Montanchez, Finca-al-Manzil, was echt schitterend. Een eigen oprijlaan van een dikke kilometer lang en een zeer ruim opgezette finca om lekker bij te komen met een wijdse tuin om ontspannen beestjes in te zoeken.

Een echte Spaanse auto gehuurd bij Avis; een Seat Ibiza 1.9 TDi. Dat ding hangt wel lekker in de bochten als je van A naar B moet, maar zodra je van de verharde weg af moet (en welke natuurfotograaf doet dat nou niet?) een onding. Ik heb een keer een dik uur gedaan over het rijden van een 9 kilometer lang landweggetje tussen de finca's door. Zo'n eigen risico van € 500,00 zorgt er toch voor dat je het rustig aandoet. Maar volgende keer graag onze eigen Land Rover Defender onder de kont!

Het weer was achteraf prima, een redelijk warm begin van de 10 dagen daar, met een dag of 4 half bewolkt weer rond de 20 graden en aan het eind een hitteknaller van 38 graden. Moet er niet aan denken dat we 10 dagen lang 38 graden hitte hadden, je doet op zo'n dag vrijwel niets.
In de lucht en op de velden inderdaad veel (heel veel!) vogels. De gieren met hun spanwijdte van zo'n 2 meter kan je niet missen, maar ook de Hop, Bijeneter, Kuifleewerik en Wouw zie je vrijwel overal. Mijn Pentax 600mm heb ik dan ook voor mijn doen erg veel gebruikt. Gelijk een goede oefening in manual focus voor de volgende trip die me naar Namibië zal brengen. Bij de steppen rond Trujillio mochten we ondermeer de grote trap en een heel mooi op een muurtje zittende steenuil aanschouwen. Zeker de moeite waard om een keer stapvoets door deze steppen heen te rijden!

Mijn macrofotografie heb ik ook naar hartelust kunnen beoefenen; boomkikkers rond de Rio Almonte, kameelspinnen en schorpioenen onder de opgedroogde koeienvlaaien in onze tuin en gekko's op de muurtjes en rotsen rond de finca's.

Ze hadden ons overigens al gewaarschuwd voor nachtelijke bezoekers in ons huis, maar doelden daarbij op de gekko's die ieder mediterraan huis wel hebben. Onze verrassing was dan ook vrij groot toen wij een tarantula aantroffen op het plafond van onze slaapkamer. Nadat hij de 5de nacht besloot zijn nest boven ons hoofd te bouwen, hebben we hem maar verbannen naar de tuin. Gastvrij zijn is 1, maar wakker worden met een spin in je nek een heel ander verhaal....

Commentaar (0) Lees Meer...